W Londynie w maju 2010, gdy nie wiedziałem co dalej robić, otrzymałem w jednym z parków „polską kanapkę” – kanapkę ze schabowym. Była zawieszona na płocie. Wróciłem do Polski. Jako bezdomny i uzależniony od alkoholu człowiek, przebywałem na noclegowni w Gdyni. Pastor opiekujący się mną – Karol, powiedział do mnie, że „tutaj to on mnie nie widzi na noclegowni, ale wie gdzie ktoś mi pomoże”…

I tak w lipcu 2010 r. znalazłem się w Janowicach Wielkich, w miejscu, o którym wcześniej nic nie wiedziałem. Rozpocząłem półroczny okres terapii, w której do medycznych, naukowych podstaw i zasad leczenia problemu uzależnienia od alkoholu, doszła głęboka wiara we Wszechmogącego i kochającego Boga, który uwalnia od wszelkiego piętna przeszłości. Boga, który swego Syna, Jezusa Chrystusa posłał na świat aby zbawić mnie i wszystkich ludzi. Uwierzyłem w Niego i powierzyłem Mu swoje życie. Teraz wiem, że Bóg prowadzi mnie i opiekuje się mną.

Ukończyłem półroczną terapię i podjąłem decyzję pozostać na etapie hostelowym w janowickim Ośrodku. Osiem miesięcy pobytu na Hostelu był dla mnie bardzo cennym czasem na osobisty rozwój. Wiele zrozumiałem i miałem wspaniały czas na ułożenie swoich osobistych planów na dalsze życie.

Jestem Bogu wdzięczny za Jego pomoc i troskę o moje życie. W miesiącu październiku 2011 wyjeżdżam do „nowego domu”, do Norwegii. Do ludzi bardzo wierzących w Boga, którzy zaoferowali mi pomoc.

Jestem z tego powodu bardzo szczęśliwy i spokojny, bo wierzę, że Pan Bóg troszczy się o moje życie.

Piotr

Ten rok pobytu w Ośrodku nie był pusty i zmarnowany. Od początku swojej terapii czułem obecność Jezusa Chrystusa. Szybko zrozumiałem, że to On chciał abym żył dalej i nie zginął w pożarze i też nie zapił się na śmierć. To On podał mi rękę i wyciągnął mnie z „ciemnej doliny”. Zaufałem Jezusowi i oddałem mu resztę swojego życia – z powodu czego jestem bardzo szczęśliwy! Jezus jest dobry i pomaga wszystkim potrzebującym i uzależnionym ludziom, jakim sam byłem w przeszłości. Dzisiaj wiele osób zauważa, że się zmieniłem i jestem zupełnie innym człowiekiem.
Obecnie, dzięki przychylności Wójta Gminy w Janowicach, podjąłem pracę zarobkową na terenie Janowic – z czego jestem bardzo dumny i szczęśliwy.

Zawdzięczam tę zmianę Jezusowi Chrystusowi, który stał się moim osobistym Zbawicielem. Już nigdy Go nie opuszczę. Pragnę kroczyć za Nim, bo On jest moim życiem i najlepszym Pasterzem.

Jarek

W wieku 10 lat miałem pierwszy raz styczność z narkotykami. Mając 13 lat uzależniłem się od marihuany. Pamiętam że koledzy mi mówili, że to nie uzależnia, że to miękki narkotyk itp. I ja w te mity uwierzyłem. Po niedługim czasie przekonałem się, że to kłamstwo. Zacząłem wynosić z domu wszystko co można było sprzedać. Potrzebowałem codziennie sobie zapalić. Mój kolega mając 15 lat popełnił samobójstwo, dlatego że wpadł w depresje i wiem że to przez „trawę”.

Mnie to nie zniechęciło do ćpania, zacząłem brać coraz więcej i eksperymentowałem z innymi narkotykami. Mój Ojciec był wtedy za granicą. Miałem dość tego życia chciałem przestać brać. Powiedziałem mamie że biorę. Zacząłem jeździć na detoksy i do ośrodków odwykowych. Bez żadnego rezultatu. Nie byłem w stanie przestać brać, to było silniejsze ode mnie, byłem bezsilny wobec narkotyków.

Potrzebowałem coraz więcej pieniędzy. Okradałem własną matkę, a później okradałem ludzi na ulicy. Policja zamykali do aresztu na tak zwany „dołek”. Kiedy wychodziłem robiłem znów to samo.

Mając 16 lat spadłem na samo dno, brałem narkotyki dożylnie. Wydawałem po 300zł dziennie na środki odurzające i imprezy. Kiedy nie mogłem załatwić pieniędzy to wąchałem kleje i rozpuszczalniki i piłem tani alkohol. Nienawidziłem stanu kiedy byłem trzeźwy.

Przez nadużywanie narkotyków zachorowałem psychicznie. Trafiłem do szpitala psychiatrycznego. Będąc tam nie rozmawiałem z nikim, ani z mamą, ani z lekarzami. Nie odzywałem się do nikogo. Nie spałem po nocach, nie jadłem i nikomu nie ufałem. Miałem tylko w głowie myśli samobójcze. Widziałem przed oczami same złe rzeczy jakie w życiu popełniłem.

Będąc w tym stanie przyszedł do mnie do w odwiedziny pewien zakonnik. Powiedział do mnie takie Słowa: Darek, Jezus Cię kocha i On może zmienić twoje życie. Pamiętam że te słowa i te odwiedziny były dla mnie jak balsam na moją zranioną duszę. Popłakałem się jak dziecko, bo sobie myślałem że Bóg mnie nie kocha i że mnie nienawidzi za te wszystkie złe rzeczy które w życiu popełniłem. On mnie przytulił i powiedział mi że jest dla mnie nadzieja, żebym się modlił a Bóg mi pomoże.

On wyszedł ze szpitala a u mnie zaczęła się poprawa. Dlatego, że dostałem nadzieję i zacząłem się modlić. Zacząłem jeść rozmawiać i spać po nocach, ale kiedy wyszedłem ze szpitala, to wróciłem do nałogu. Lecz w pewnym momencie kiedy byłem na samym dnie i groziło mi więzienie przypomniało mi się, że ktoś mi kiedyś powiedział, że Bóg może mi pomóc i zmienić moje życie, wiec padłem na kolana i zacząłem wołać do Jezusa żeby mnie zmienił. Nie minęło dużo czasu a ja pojechałem do siódmego z kolei ośrodka odwykowego.

To ośrodek był chrześcijański w Janowicach Wielkich.

Rozważaliśmy Słowo Boże, modliliśmy się, ja powierzyłem swoje życie Jezusowi i On całkowicie mnie zmienił. Stałem się miły dla ludzi, gdzie wcześniej byłem agresywny i wulgarny. W tym ośrodku nauczyłem się żyć, pracować, ale przede wszystkim poznałem tam żywego Boga z którym mam codziennie relacje. Biblia stała się dla mnie podręcznikiem terapeutycznym.

Minęło już prawie 7 lat a ja nie pije, nie pale, nie ćpam, nie przeklinam. Ukończyłem szkołę, ożeniłem się ze wspaniałą kobietą, zrobiłem sobie różne kursy i uprawnienia.

Kiedyś gardziłem ludźmi bezdomnymi, uzależnionymi od alkoholu – dzisiaj kocham takich ludzi i pomagam im. Ukończyłem kurs poradnictwa dla osób uzależnionych „PTS” . Jeżdżę teraz po różnych miastach i opowiadam ludziom o żywym Jezusie Chrystusie, który ma moc zmienić i zbawić człowieka, uwolnić od zniewoleń. Odwiedzamy z przyjaciółmi  szkoły, więzienia, domy dziecka, i jesteśmy wszędzie tam gdzie Bóg otwiera nam drzwi.

Kiedyś byłem tak naprawdę bardzo smutny, zagubiony i pełen kompleksów – tylko udawałem twardziela. Dzisiaj jestem szczęśliwy, pogodny i nie ma dla mnie problemu kiedy mam przemawiać do kilkuset osób w szkole.

Bóg jest niesamowity i jestem mu bardzo wdzięczny za to, że mnie zmienił i ocalił moje życie.

Darek

Więzienie który to już raz? Siódmy. Smutne lecz ja czuję się radosny. Otrzymałem coś czego nie umiem wyrazić – omówić, czy też opisać. Więcej niż uczucie, emocje, sytuacje – zdarzenia, czy też idea…

Wszystko to przemija, a ja mam – Cudowną Bożą Łaskę, która przemienia mnie w lepszego człowieka.

Gdy wspominam przeszłość ogarnia mnie ciemność i pustka: nic nie mam, nikomu na mnie nie zależy. Dostrzegam wyłącznie alkohol, przemoc, wiezienie oraz śmierć. Moi rodzice nie żyją – ofiary choroby alkoholowej. Siostry mieszkają „gdzieś” we Włoszech.

Wychodząc na wolność po ostatnim sześcioletnim wyroku, w kwietniu 2009 r., miałem nadzieje, że tym razem uda mi się normalnie żyć. Miałem 15 tys. zł. aby rozpocząć życie, wynająć mieszkanie, znaleźć pracę, odnowić swoją pasję do piłki nożnej i tym samym poznawać nowych ludzi, którzy wiodą normalne życie. Jednak życie szybko zweryfikowało moje plany. Po wyjściu z więzienia odwiedziłem mojego kuzyna – wspólnika z dawnych lat, u którego zatrzymywałem się. Pieniądze szybko się rozeszły: alkohol, narkotyki, agencje towarzyskie – po dwóch tygodniach znalazłem się na ulicy. Byłem przerażony, nie miałem pojęcia jak żyć, czy też przetrwać. Po kilku dniach znaleziono mi miejsce w noclegowni. Szybko znalazłem prace, dzięki której mogłem wynająć mieszkanie. Pracodawca był zadowolony z mojej pracy. Życie nabrało realnych kształtów. Jednak z alkoholem nie umiałem się rozstać. Popijałem piwo: jedno, dwa i wydawało mi się, że wszystko jest dobrze, aż wpadłem w „cug” – porzuciłem pracę, wymówiono mi mieszkanie. Ponownie znalazłem się na ulicy. Moim miejscem pobytu stała się Berza”- dworzec PKP. Już tylko piłem. Oszukiwałem, kradłem, żebrałem. Pojechałem z kolegami do noclegowni szukać schronienia. Przyjęli nas, bo rozpoczął się okres ochronny, lecz był zakaz spożywania alkoholu. Ja nie wytrzymałem długo – po paru dniach powiedziałem : Jestem wolny jak ptak! Nie będę siedział jak w wiezieniu – idę pić! Życie na ulicy mnie wchłonęło, a najbardziej tęskniłem do alkoholu. Piłem w samotności, nocowałem pod gołym niebem, przykryty starymi derami. Dzień na „Berezie”, noc nad brzegiem rzeki. Zmarznięty, poobijany, śmierdzący…

Wówczas zaczęło do mnie docierać, że jeżeli czegoś nie zrobię to nie przeżyję zimy! Natarczywa myśl i poczucie bezsilności, kompletna beznadzieja… Co ja mogę zrobić?. Rodzina nie chce mi pomoc, przyjaciół nie mam i noclegownia nie chce mnie przyjąć. Myśląc co zrobić, przypomniałem sobie Chrześcijan którzy przychodzą na dworzec PKP i zachęcają do zmiany życia. Pamiętam, że kiedyś poprosiłem ich o pomoc. Zorganizowali mi czyste ciuchy i pokój do zamieszkania, lecz ja uciekłem. Moja chora wyobraźnia pokazała mi, że to jest pułapka – chcą abym położył się i zasnął wówczas wytną mi narządy i nerki… Teraz nie mam wyboru, będę czekał aż przyjdą i poproszę o pomoc. Jeszcze tego samego dnia – wieczorem spotkałem Andrzeja , a następnego dnia – rano zawiózł mnie do szpitala na odtrucie alkoholowe. Po detoksie, gdy mnie wypisano, Andrzej czekał na mnie. Miałem zastanowić się, czy chce poddać się terapii alkoholowej w Chrześcijańskim Ośrodku dla Osób Uzależnionych. Zgodziłem się, lepsze to niż życie zimą pod „gołym niebem”. Andrzej znalazł wolne miejsce w ośrodku „Nowa Nadzieja” w Janowicach  Wielkich k/Jeleniej Góry.

Pamiętam, że miałem moment zwątpienia tuż po przyjeździe – gdy stanąłem przed bramą Ośrodka. Zapaliłem jeszcze papierosa – ostatni – pomyślałem po chwili dodałem – oby! Co ja w ogóle wyprawiam?! Palę papierosy 25 lat, poprawczak, więzienie, przemoc, jestem wyrafinowanym cynikiem- papieros zgasł – „co tam, co będzie to będzie, lecz postaraj się choć raz zrobić coś dobrze”…

Ośrodek – panująca w nim atmosfera: serdeczność, troska, miłość – to wywarło na mnie duże wrażenie. Wewnętrzne obawy szybko minęły, gdy zrozumiałem, że poza rodzinną atmosferą otaczają mnie ludzie z podobna przeszłością. Poddając się terapii miałem jeden cel: poznać Boga. Warunki ku temu okazały się doskonale: modlitwa, rozważania Pisma Świętego, różnorodne zajęcia, nabożeństwa, praca – podobało mi się! Zaczęło do mnie docierać, że mam realną szansę odmienić swoje życie!. Miałem lepsze i te gorsze dni. Najbardziej cenię ten trudny czas, bo on faktycznie mnie zmieniał – wówczas najbardziej poszukiwałem Boga i rzeczywiście doświadczałem Bożej Obecności, dzięki której otrzymywałem odwagę i silę aby podporządkować się. Mocno do mojej wyobraźni przemawiali Pracownicy Ośrodka, Pastor z rodziną oraz Andrzej z rodziną. Długo nie umiałem zrozumieć, co takiego mnie w nich fascynuje?! Kiedy przyszło poznanie, to uświadomiłem sobie, że ja również to posiadam – wdzięczność i pasję dla mojego PANA CHRYSTUSA JEZUSA!!! Pojednałem się z Bogiem wyznając swoje grzechy, a CUDOWNA BOŻA ŁASKA skierowała mnie ku JEZUSOWI CHRYSTUSOWI, któremu jestem wdzięczny, że dał mi wolność od nałogów: nikotyny, alkoholu, ,narkotyków, środków psychotropowych. Pomaga mi zmieniać moje słownictwo, kształtuje właściwe postawy pożądane społecznie, uzdrawia moje myśli, serce – czyniąc mnie zupełnie innym człowiekiem – to jest CUD !!!

Terapie ukończyłem po 6-ciu miesiącach i pozostałem na Hostelu w Janowicach Wielkich. Rozpoczynając nowy etap życia, byłem pełen wiary, odwagi i pewności tego, co zamierzam osiągnąć będąc na Hostelu . Pierwszą prace zawdzięczam Pani Dyrektor Ośrodka, która skontaktowała mnie z Panem Piotrem, który zlecił mi wykonanie boksów dla koni oraz drzwi do stajni.

W sierpniu spełniło się moje marzenie i dostąpiłem zaszczytu przyjęcia – CHRZTU WIARY, który dał mi rzeczywiste poczucie bycia w pełni CHRZEŚCIJANINEM!

Podjąłem prace w firmie: „Muster”, która świadczyła usługi porządkowe w TESCO. Jeździłem na konferencje chrześcijańskie i wykorzystywałem każdą okazje aby dzielić się świadectwem o Panie Jezusie Chrystusie. Moje życie stało się uporządkowane, zdyscyplinowane i podporządkowane BOGU – mojemu ukochanemu TATUSIOWI. Brałem pod uwagę, że kryzys się pojawi, lecz nie spodziewałem się, że ponownie znajdę się w wiezieniu. Wykonując obowiązki w pracy, wspólnie z kolegą pchaliśmy wózki spod wiaty do sklepu, które się rozczepiły i uderzyły w samochód. Powiadomiono Policje o kolizji, która interweniując sprawdziła nasze dane i okazało się , że jestem poszukiwany – mam do odbycia 2 lata wiezienia…

Miałem poważny kryzys wiary- nie miałem pewności: KIM JESTEM?! Jak teraz mam żyć? Mętlik w głowie. Jednakże z każdym kolejnym świadectwem, które mówiłem o CHRYSTUSIE JEZUSIE rosła we mnie potężna wdzięczność do BOGA, aż w pewnym momencie w trakcie opowiadania o Cudownej Bożej Łasce popłynęły mi z oczu łzy – TY płaczesz ? pytali zdumieni – Tak – dzięki Bogu! Otoczyła mnie pełnia Bożych Obietnic – „i nikt nie wydrze Cię z reki mojej.” Jan.10;28.

Poinformowałem Ośrodek o tym, że idę do więzienia.  Jestem wdzięczny Dyrekcji Ośrodka i janowickiemu zborowi, że okazali mi zrozumienie, ochronę, pomoc i miłość. Odwiedzają mnie i utrzymujemy stały kontakt telefoniczny. Uczęszczam raz w tygodniu na spotkania Kościoła Zielonoświątkowego które odbywają się w Areszcie Śledczym. Trwam w modlitwie, czytam Pismo Święte, czasopisma i książki chrześcijańskie. Prowadzę takie samo życie jak przed osadzeniem w Zakładzie Karnym. Jednakże Bóg wykorzystuje ten czas aby przemieniać mnie. Tutaj nie mam wyboru, gdy coś mi nie odpowiada, nie mogę tak po prostu odejść. Musze przyjąć jakąś postawę i wybieram tę, która jest miła Bogu, a to jest często bardzo trudne. Lecz dzięki cudownej Łasce Pana JEZUSA CHRYSTUSA mogę to uczynić.

Dziś wiem, że to co rzeczywiście posiadam to MIŁOŚĆ BOGA- kochającego Tatusia, którego nikomu i za nic nie oddam, oraz spełnię obowiązek jaki został mi powierzony: ”W słupie obłoku mówił do nich: strzegli świadectw jego, i prawa które im dał.” Psalm 99;7.

Stefan

Oto w tej beznadziei istnienia pojawił się promyk światła. Stojąc pod „murem”, poczułem: dotkniecie-impuls-myśl…., przecież modlitwa… sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem do Darka, prosząc go o modlitwę. Wierzę, że Bóg miał dla mnie i mojej rodziny plan. Pojechałem na terapię do Janowic Wielkich. Po  pół roku pracy nad sobą, ukończyłem ośrodek i wróciłem do mojej rodziny, którą dzięki Bogu jeszcze nie utraciłem. Razem z żoną i córeczką oddaliśmy swoje życie panu Bogu. Dzisiaj mam spokojne życie i kochającą rodzinę – którą również bardzo kocham!

Dziękuję Bogu, że we własnym życiu mogłem doświadczyć wypełnienia się tej obietnicy. Jezus nadal zbawia, przebacza grzechy i uzdrawia chorych. O czym wam z radością zaświadczam.
Dzisiaj jestem uzależniony od Boga a to jest fantastyczne uzależnienie.

Eugeniusz

Dzisiaj chcę być zależny od mojego Pana Jezusa, który przebaczył mi grzechy, przywrócił godność, daje zdrowie, pracę, relacje z rodziną.

Dzisiaj żyję naprawdę, choć wcale nie jest czasami łatwo. Jednak wierzę, że Pan Jezus jest zawsze ze mną i mam wokół siebie prawdziwych Przyjaciół.

słowo od Dyrektora: Daniel otrzymał szansę na nowe życie. Obecnie pracuje, utrzymuje stały kontakt z dziećmi. Prowadzi wolne od nałogu życie. Angażuje się w działania Zboru w Lubinie na rzecz osób uzależnionych i bezdomnych. Prawdziwie Bóg zmienił Jego życie.

Bóg troszczy się również o moje zdrowie – moje wszystkie wyniki – są jak u „noworodka”, nie miewam nawet przysłowiowego kataru. I to jest Boży cud – tak na to patrzę. Przez 27 lat brałem dożylnie narkotyki i teoretycznie nie powinienem żyć, a jeśli już żyję to powinienem mieć zrujnowane zdrowie i choroby, które przynależą dożylnym braniu narkotyków: żółtaczka, HCV, HIV – ja ich nie mam i to kolejny Boży cud!Odnawiam powoli relacje ze swoją Rodziną. Dzięki poznaniu Boga – zaczynam zaszczepiać w sobie i pielęgnować wartości, które zawsze chciałem mieć, ale były dla mnie nieosiągalne: współczucie, życzliwość, troskę o drugą osobę, radzenie sobie z gniewem, dobroć – takie niby zwyczajne cechy i odruchy ale dla mnie kiedyś nieosiągalne. Podoba mi się język Ewangelii i żywy przykład Jezusa Chrystusa. Pan Bóg jest dobry, troszczy się o mnie na wszystkich płaszczyznach mojego życia.
Od kilku miesięcy jestem pracownikiem Ośrodka „Nowa Nadzieja”. Robię to co jest moim zawodem ale również zawsze pragnąłem pracować w obszarze pomocy i pomagać ludziom zniewolonym przez nałóg, w jakim sam wiele lat tkwiłem.
Dziękuję Bogu, że otrzymałem taką szansę, że postawił na mojej drodze ludzi, dzięki którym stało się to możliwe.
Dzięki Panu Bogu w moim życiu nastąpiło to co wydawało się niemożliwe!

słowo od Dyrektora: Tadeusz od stycznia 2010 r. pracuje w charakterze asystenta w Ośrodku. Jego postawa zasługuje na uznanie. Mamy przywilej współuczestniczyć w jego zmianach na wielu płaszczyznach. Jest człowiekiem wrażliwym, otwartym, gotowym na poświęcenie.